Η Μήδεια (Λυδία Κονιόρδου) με το χορό και τα δύο παιδιά της, στην κορύφωση του έργου.

«Επιτέλους! Τι άλλο θα δούμε»; «Ντροπή σου Κονιόρδου». «Σεβαστείτε την αισθητική μας». Αποδοκιμασίες από τη μεγαλύτερη μερίδα των θεατών και μαζικές αποχωρήσεις κατά τη διάρκεια της παράστασης. Ολα αυτά το Σάββατο, στην Επίδαυρο. Στην παράσταση της Μήδειας του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Ανατόλι Βασίλιεφ. Μια παράσταση τολμηρή. Μια παράσταση που σίγουρα θα τη θυμόμαστε...

Πρώτη φορά εδώ και 40 χρόνια, που παρακολουθώ τις παραστάσεις αρχαίου δράματος στα Επιδαύρια, ένιωσα τόσο άσχημα όταν άκουγα να αποδοκιμάζει το κοινό τους πρωταγωνιστές αλλά και τους άλλους συντελεστές (39 ηθοποιοί και 4 μουσικοί).

Το σκηνικό -σε κόκκινο κεραμιδί- παρέπεμπε σε ροντέο, σε αρένα, σε τσίρκο και φυσικά σε... γύρο του θανάτου. Στο βάθος δέσποζε το βασιλικό παλάτι του (σκηνικά, ο κ. Διονύσης Φωτόπουλος). Δεξιά και αριστερά από την κεντρική πύλη στήθηκε το λαϊκό πάλκο που θύμιζε το «Χάραμα» της Καισαριανής, αλλά και τη «Φαληριώτισσα» στις Τζιτζιφιές, ίσως όμως και «Του Τζίμη του Χοντρού» στη Λεωφόρο Συγγρού (για τους παλιότερους). Το κλίμα ήταν έτοιμο. Τα υλικά κατάλληλα να προκαλέσουν την έκρηξη ανά πάσα στιγμή.

Αντεξε όλα όσα άκουσε από τις κερκίδες.

Από τη μια μεριά, ο λόγος του Ευριπίδη και από την άλλη ακορντεόν, κρουστά και μπαγλαμάδες, φλογέρες, νταούλια και κλαρίνα. Ολα στη γραμμή έτοιμα να «κατασπαράξουν» το αρχαίο κείμενο (μετάφραση, καταπληκτική από την κα Εφη Φερεντίνου).

Οπερ και εγένετο. Με τις πρώτες πενιές, άρχισαν και οι πρώτες αποχωρήσεις. Μέχρι και τη «Συννεφιασμένη Κυριακή» ακούσαμε (τιμής ένεκεν στον Βασίλη Τσιτσάνη, κάποιες νότες από τον κ. Τάκη Φαραζή που έκανε τη μουσική σύνθεση της παράστασης).

Ακολούθησαν χοροί της Ανατολής και του... λόγγου, αλλά υπήρξαν και μνήμες φλαμέγκο (χορογραφία από τον κ. Csaba Horvath, κοστούμια Csaba Antal).

Οι ηθοποιοί όλοι βέβαια έδιναν τον καλύτερο εαυτό τους. Από τον πρώτο μέχρι και τον τελευταίο. Ολοι άψογοι άντεξαν τις αποδοκιμασίες. Κυρίως μετά το σημείο όπου ο άγγελος φέρνει το δυσάρεστο μήνυμα.

Τη στιγμή εκείνη, ο άγγελος (Αγλαΐα Παππά, εξαιρετική και ως τροφός) περιγράφει τα δεινά του Ιάσονα, όταν δίπλα στον άγγελο έρχονται άλλοι δύο (Αλεξία Καλτσίκη και Βασίλης Κουκαλάνι). Η μία μεταδίδει τα νέα εις την γαλλικήν και ο άλλος εις την αγγλικήν...

Η στιγμή της μεγάλης οργής και της μεγάλης αποχώρησης. Ομως η Μήδεια (Λυδία Κονιόρδου) άντεξε και αυτή την πίκρα. Εκείνη που την αποκαλούν -και δικαίως- δεύτερη Παξινού, δέχθηκε την μήνιν της μεγαλύτερης μερίδας των θεατών.

Τα εξ αμάξης: Μπαλόνια και σούπερ αμαξάκι

Το Σάββατο στην Επίδαυρο υπήρξαν και εκείνοι που ενοχλήθηκαν από τις διαμαρτυρίες των διαμαρτυρομένων. Κανείς δεν ακούστηκε να υποστηρίζει τη σκηνοθετική άποψη του Βασίλιεφ, ο οποίος - όπως λέει - έχει μελετήσει την Ελλάδα και τους Ελληνες. Επομένως δεν έχουμε παρά να περιμένουμε την επόμενη φορά αντί να έχει ως χώρο δράσης το μπουζουξίδικο να μας μεταφέρει στο Super Paradise.

Η κα Κονιόρδου όμως άκουσε τα εξ αμάξης (όταν βγήκε με το τρίτροχο αμαξάκι με το σούπερ ασημένιο πλαστικό μπαλόνι) και με την ιδιότητά της ως Καλλιτεχνική Διευθύντρια του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας.

Βασίλιεφ: Ο αγαπημένος του Αριστοφάνη

Το γεγονός ότι οι αποδοκιμασίες ικανοποίησαν το Ρώσο σκηνοθέτη ίσως δείχνουν και το ύψος των καλλιτεχνικών του απαιτήσεων. Αραγε θα είχε προχωρήσει σε παρόμοιο βιασμό του Τσέχοφ, του Ντοστογιέφσκι και του Τολστόι; Ασφαλώς όχι.

Ομως εδώ - και πολύ καλώς από την πλευρά του Φεστιβάλ Αθηνών - του δόθηκε η ευκαιρία. Ισως μια τέτοια προσέγγιση θα ταίριαζε περισσότερο σε κάποια Πειραματική Σκηνή και όχι στο αργολικό Θέατρο.

Ξέφυγε από τα εσκαμμένα ο κ. Βασίλιεφ και ο λόγος της διαμαρτυρίας των θεατών ήταν ένας και μόνο - σε συζητήσεις που έκανα με πολλούς - ο λόγος λοιπόν ήταν η ισοπέδωση του τραγικού λόγου του Ευριπίδη. Τέτοια ισοπέδωση που ούτε ο Αριστοφάνης - ο αιώνιος αντίπαλός του - στα καλύτερα όνειρα του δεν θα μπορούσε να φανταστεί... Σίγουρα ο σκηνοθέτης σε μια άλλη ζωή θα έχει πρώτο στο fun club τον Αριστοφάνη...

Ο Νίκος Ψαρράς (Ιάσωνας) επηρεάστηκε, μάλλον, από τα κινητά. Γι' αυτό και τα σαρδάμ...

Στο βασίλειο των κινητών

Της κακομοίρας...

Στην πιο κρίσιμη στιγμή. Πριν πάρει τη μεγάλη απόφαση, ένα κινητό μας θύμισε τις «4 Εποχές» του Vivaldi...

Αλλη μια φορά στην Επίδαυρο, ο βασικός πρωταγωνιστής ήταν τα κινητά. Παρά τις προειδοποιήσεις υπήρξαν μερικοί «Ελληνάρες» που δεν υπάκουσαν στις εκκλήσεις και προτίμησαν να μη χάσουν ούτε μια κλήση. Ετσι ακούσαμε κάθε είδους ήχο να συνοδεύει τα πνευστά και τα κρουστά στην κατά Βασίλιεφ «Μήδεια».

Ακούσαμε από Mamma mia, μέχρι Vivaldi και από Καλομοίρα μέχρι και τον Ζήκο, του Κώστα Χατζηχρήστου. «Της κακομοίρας» δηλαδή. Αραγε δεν υπάρχει κάποια λύση; Σαν αυτή που έχει εφαρμόσει το θέατρο «Πόρτα» της Ξένιας Καλογεροπούλου;

Στου Λεωνίδα

Οι πρώτες κρίσεις και επικρίσεις για την παράσταση ειπώθηκαν χαμηλόφωνα στην πρώτη αίθουσα στο εστιατόριο «Του Λεωνίδα» στο Ληγουριό. Εκεί τα πράγματα ήταν πιο χαλαρά... γιατί μέσα στον κήπο που μαζεύτηκαν οι συντελεστές με φίλους και συναδέλφους μόνο καλά λόγια ακούστηκαν και δικαιολογημένα γιατί ηθοποιοί και μουσικοί υπηρέτησαν άψογα το καλλιτεχνικό όραμα του Ανατόλι Βασίλιεφ, όποιο κι αν ήταν αυτό...

Στο Πάλκο...

Κρίμα τα όσα έγραψα για το Δημήτρη Λιγνάδη (φέτος στις 14 Ιουλίου). Τουλάχιστον στους «Βατρα - Χ» και διασκεδάσαμε και απολαύσαμε το Γιώργο Μαρίνο.

Ενώ το Σάββατο εκεί που περιμέναμε -σε κοτζάμ λαϊκό πάλκο- τον Πασχάλη Τερζή ή έστω Γιώργο Μαζωνάκη, τελικά περιοριστήκαμε στον Περικλή Παπαδόπουλο (κορυφαίο των μουσικών), άλλο έναν της Σχολής του Καρόλου Κουν, που συνυπέγραψαν τη σφαγή των παιδιών της Μήδειας (Βασιλική Καλπάκα και Μαρία Δερεμπέ).

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΗΛΑΣ